Puppy Love

posted on 20 Oct 2007 11:54 by ploypee

 

บทเรียนความรัก บทที่ 7

(บทพิเศษ... ความรักของลูกหมา หวือหวาไม่ช้าก็หายไป งิงิ)

 *****

"สุดสวย !..  สุดสวย !... .."

เสียงเรียกดังๆ หลายครั้งติดๆ กัน ที่ดังมาจากอีกมุมหนึ่งของห้องเรียนมัธยม 1 ห้อง 1 พร้อมกับเสียงหัวเราะคลื้นเครงตามมาของเพื่อนๆ ในห้องเรียน ทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้นไป แล้วก็ได้สบกับดวงตาฉายแววขี้เล่นพร้อมกับยิ้มกว้างๆ ของนักกีฬาบาสเกตบอลประจำโรงเรียนที่มองจ้องตอบกลับมา ฉันมองหน้าเขาโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

"นี่! นายโป๊ง "  เสียงอาจารย์วิชาภาษาไทยได้กำราบความทะเล้นของนายตัวโย่งให้เงียบลงได้

"ขนาดฉันยังอยู่ในห้อง เธอยังไม่สำนึกอีกหรือไง"  อาจารย์ส่ายหน้าเหมือนระอาแต่แววตาและสีหน้าอมยิ้มบอกถึงความเอ็นดู

ครูครับ ผมกำลังคุยกับสุดสวยของผม  นายตัวโย่งยังไม่วายเถียง ความที่เป็นคนชอบขันอาสาและมีน้ำใจเขาจึงเป็นที่รักของอาจารย์และผองเพื่อน แทนที่จะถูกดุ จึงกลายเป็น

ใครคือสุดสวย  อาจารย์ถาม นายโป๊งชี้มาที่ฉัน นั่นไงครับสุดสวยของผม

อ๊าว แล้วเธอกลายเป็นสุดสวยของนายโป๊งตั้งแต่เมื่อไร  อาจารย์หันมาถามฉันขำๆ

ครูคะ ครูก็เป็นไปกับเขาด้วย  ฉันพูดด้วยอาการงอนๆ จึงถูกเพื่อนคนอื่นแซวกลับอีกเป็นอันว่าชั่วโมงนั้นไม่ต้องเรียนหนังสือกันแล้ว

จริงๆ แล้วนายตัวโย่งเขาชอบแตงโมเพื่อนสาวของฉัน แตงโมเป็นผู้หญิงที่สวยมาก(ผิดกับฉันเลย) ผิวขาว ตัวสูง ดวงตาคมขนตางอนยาวเรียนเก่ง เป็นที่ใฝ่ฝันของนักเรียนชายในรุ่นนั้น นายโป๊งไม่ใช่คนรูปหล่อแต่นิสัยดี เขาเป็นนักกีฬาจึงมีรูปร่างสูงแข็งแรง ขี้เล่น สาวๆ ชอบเขาหลายคน  เขาบอกกับทุกคนว่าถ้าแตงโมไม่ชอบเขา เขาจะมาจีบฉันแทนเพราะฉันเป็นเพื่อนกับแตงโม มันเกี่ยวกันมั๊ย?

ทุกครั้งที่เจอนายโป๊งไม่ว่าที่ไหน เขาจะเรียกฉันว่าสุดสวยเสียงดังจนฉันเป็นที่รู้จักกันดีในกลุ่มเด็กวิทย์ห้อง1 ถึง 3  ไม่มีใครไม่รู้จักสุดสวย ฉันกลายเป็นคนดังในโรงเรียนโดยมีนายโป๊งเป็นคนโปรโมท แบบฟรีไม่เสียตังส์จ้าง 

วันหนึ่งที่โรงเรียนจะส่งต้อเพื่อนสาวอีกคนของฉันไปแข่งขันตอบปัญหาที่ช่อง 9 อสมท แต่ต้อเป็นคนขี้อายและไม่สนิทกับใครเลยนอกจากฉันคนเดียว ต้อ ไม่ยอมไปแข่งขันถ้าฉันไม่ไปด้วย กรรมสิ ฉันไม่เคยไปไหนโดยไม่ขอผู้ปกครองก่อน อาจารย์ก็มาช่วยขอร้องอีกคนฉันลังเล นายโป๊งจึงบอกว่าเขาจะไปเป็นเพื่อนด้วยแล้วจะไปส่งตอนกลับบ้าน

ไปถึงห้องถ่ายทอดสด ฉันอยู่ดูเพื่อนตอบปัญหาแปบเดียวนายโป๊งก็มาชวนไปเดินดูดาราถ่ายละครเราเลยไปเพลินกับดาราแทน แปลกมากที่เราเห็นในละครดูเหมือนเป็นห้องกว้างๆ แต่ของจริงเป็นเพียงฉากเล็กๆ จัดเป็นมุมๆ ไว้เท่านั้นเอง วันนั้นคุณตุ๊ก ญาณีมาถ่ายละครเธอสวยกว่าเห็นในจอทีวีเสียอีก พอพักกองคุณตุ๊ก ก็เดินมาคุยกับเราอย่างสนุกสนาน น่ารักจริงๆ เมื่อต้อ แข่งขันจบก็มาตามเรากลับบ้าน เห็นมั๊ยต้อก็สามารถแข่งขันได้โดยไม่ต้องมีฉันสักหน่อย จำไม่ได้ว่าต้อได้ที่เท่าไร แต่ได้รางวัลกลับโรงเรียนด้วย

ตอนนั่งรถตู้กลับโรงเรียนนายโป๊งแซวฉันมาตลอดจนต้อเขินแทน แต่ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยเพราะกลัวผู้ปกครองว่ามากกว่า พอรถมาถึงหน้าโรงเรียนฉันก้าวลงรถนายโป๊งก้าวตามมาก็เห็นพ่อยืนหน้าบึ้งรออยู่ ถามว่าไปไหนมา(ตอนนั้นเย็นมากแล้ว) ยังไม่ทันตอบอะไร

สวัสดีครับพ่อ  นายโป๊งยกมือไหว้อย่างสวยงามแบบนักมวย พ่อส่งสายตาพิฆาตไปที่นายตัวโย่ง พ่อรับไหว้แต่ไม่พูด แต่ไม่เห็นเขาจะรู้สึกอะไรหน้ายังคงระรื่นเช่นเดิม พอดีน้าคนขับรถ เดินมาคุยด้