~ .. ทุกที่... ที่มีรัก ฉันอยู่ที่นั่น .. ~

บทเรียนความรัก บทที่ 8 

*****

ณ มุมหนึ่งของห้องทำงานริมหน้าต่างชั้นสองของรีสอร์ทหรูเมืองท่องเที่ยวขึ้นชื่อของไทย

ผมนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างใจจดใจ่อ ผ่านระบบสื่อสาร msm ที่กำลังได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย

เช้าวันนี้อากาศแจ่มใส สัมผัสอากาศเย็นสบายของปลายหน้าฝน ลมปลายฝนหอบกลิ่นหอมอบอวลของดอกไม้ใบไม้ชุ่มน้ำค้าง โชยมาปะทะใบหน้าที่อมยิ้มกับหน้าจอเอ็ม ครับ... ผมรอคอยใครบางคนอยู่ ผู้ที่จะออนทักกันทุกเช้า แต่วันนี้เธอออนเอ็มช้ากว่า ปกติ เป็นอะไรหรือเปล่าน๊า ผมเริ่มกระวนกระวาย 

แต่แล้ว...รูปอีโมน่ารักๆ สีหน้ากวนๆ ที่ส่งเข้ามาทักทำให้ผมต้องเปิดยิ้มกว้างอยู่คนเดียว

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”   ข้อความแรกที่ผมอ่าน และตามด้วย

“เช้านี้เป็นอย่างไรบ้างคะ เมื่อคืนไม่ออน คิดถึงกันมั๊ย”

“ไม่เลย”   ผมตอบไป พร้อมรอยยิ้มที่เธอมองไม่เห็น

“ทำไมไม่คิดถึง ใจร้ายจัง”   เธอแกล้งต่อว่าแบบไม่จริงจังอะไร

“ทำไมต้องคิดถึงด้วย”   ผมแกล้งถาม

“ก็คนรักกัน ก็ต้องขึ้นถึงกันสิคะ”   

“ใครรัก ขี้ตู่จริง”    เราพูดคุยหยอกล้อกันทุกวันจนเป็นกิจวัตรไปแล้ว เช้า สาย บ่าย เย็น และก่อนนอน ผมใช้เวลาในการออนเอ็มคุยกับเธอมากกว่าใช้เวลาในการทำงานเสียอีก 

นึกย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ ผมเป็นคนทำงานที่ทำแต่งาน เจ้าของรีสอร์ทสวยที่ชีวิตไม่หวือหวาแต่ไม่เงียบเหงา ทุกวันผมมีความสุขอยู่กับการบริหารงานรีสอร์ท ต้นไม้ ดอกไม้ ดูแลเอาใจใส่บริการแขกผู้มาพักและมาเยี่ยมชม ทุกวันผมได้รับคำชมจากแขกผู้มาพักพร้อมด้วยรอยยิ้ม 

แต่แล้ววันหนึ่ง... โชคชะตา ได้นำพาให้ผมมาพบกันสาวน้อยวัยสดใส ขี้เล่น ช่างออดอ้อนฉอเลาะทางอินเตอร์เน็ต ชีวิตของผมก็เปลี่ยนไป  

วันนั้น  ผมออนเอ็มคุยกับเพื่อน แล้วเพื่อนออนตอบมาว่า “เด๋วนะ มีใครจะแนะนำให้รู้จัก” และก็ดึงเธอเข้ามาในห้องสนทนาครั้งแรกที่คุยกันเธอก็แซวผมเลย เราคุยโต้ตอบกันจนเพื่อนงงว่าแค่วันแรกที่รู้จักก็คุยถูกคอเหมือนสนิทกันมานาน หลังจากวันนั้นถ้าผมออนเอ็มเจอเธอ เธอก็จะแวะเข้ามาทัก จนเราเริ่มคุ้นเคย ครั้งแรกๆ เราคุยกันสามคนบ่อยๆ ต่อมาเราเริ่มคุยกันเพียงลำพังจนเป็นความเคยชิน 

ผมรับรู้เรื่องราวของเธอมากกว่าใครๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวที่ผ่านการอกหักมาหมาดๆ เธอเล่าและถาม ว่าเพราะอะไร ทำไม ถึงต้องเป็นเช่นนี้ ทำไมเวลาที่มีปัญหากับคนรัก ทุกครั้งเธอต้องทนต้องยอมรับ ต้องเข้าใจ ทำไมคนรักของเธอจึงไม่เป็นฝ่ายที่ต้องเข้าใจเธอบ้าง ผมได้แต่รับฟังและปลอบประโลม ด้วยใจที่เป็นห่วงตามเธอไปด้วย การเป็นผู้รับฟังที่ดีคำแนะนำที่ทำให้เธอสบายใจ เธอต้องการพบผม ต้องการรู้จักตัวจริงที่ไม่ใช่แค่เห็นเพียงตัวอักษร 

แต่ผมไม่ต้องการให้เธอพบ แม้ว่าเธอจะส่งรูปถ่ายของเธอและเพื่อนๆ มาให้ดูแล้วก็ตาม สาวสวยน่ารักที่ไม่ควรต้องอกหัก จะพบผมทำไมกัน เธอบอกว่าเธออยากเห็นหน้า อยากคุยกับตัวเป็นๆ ไม่ใช่แค่ตัวอักษร เธอนัดผมหลายครั้งแต่ผมไม่เคยไป เธอขอเบอร์โทรศัพท์แต่ผมก็ไม่เคยให้ จนครั้งล่าสุดเธองอนผม ผมจึงนัดให้เพื่อนไปแทน มีทั้งเพื่อนเธอและเพื่อนผม การไปมิตติ้งคราวนั้นดูเหมือนทั้งคู่จะถูกชะตากันทันที มีการนัดเจอกันบ่อยๆ เธอเริ่มห่างหายออกไปแต่ยังติดต่อกับผมอยู่ 

ผมรับรู้เรื่องราวระหว่างเธอกับเพื่อนเป็นระยะ เพราะเธอจะมาเล่าให้ฟังเสมอ ผมฟังสิ่งที่เธอเล่าด้วยอารมณ์สองอย่างที่ตีกันวุ่นอยู่ในอก  ครับ... ผมยินดีกับความรักของคนทั้งคู่ เพื่อนรักทั้งสองคนของผมกำลังจะมีอนาคตที่ดีร่วมกัน แต่ผมกำลังจะเสียเธอไปให้อยู่ในความดูแลของอีกคน เธอเคยถามว่าผมคิดอย่างไรกับเธอ ผมได้แต่ตอบว่าเธอคือน้องสาวที่ผมรักมากคนหนึ่ง จำได้ว่าครั้งนั้นหลังฟังคำตอบ เธออึ้งไป เงียบ และขอเลิกคุยเอ็มไปทำธุระทันที หลังจากนั้นหลายวันเธอจึงกลับมาทักผมทางเอ็มและคุยกันเหมือนปกติ วันนี้เธอยังถามผมอยู่เสมอว่าเมื่อไรเราจึงจะได้พบกันสักครั้ง ผมตอบไม่ได้ว่าเมื่อไร และทำไมผมจึงไม่ตอบรับนัดเธอสักที ได้แต่บอกว่าวันที่เธอแต่งงานผมจะไป 

วันนี้ เธอออนเอ็มมาบอกว่าจะพาเพื่อนผมไปแนะนำให้ครอบครัวเธอรู้จัก ตัวหนังสือที่บอกถึงอารมณ์ยินดีนั้น ทำให้ผมปวดหนึบในหัวใจ 

ผมออกมายืนรับลมต้นหนาวที่โชยมาเบาๆ หน้าระเบียง ทอดตามองลงไปที่ดอกไม้เบื้องล่าง กุหลาบมอญที่เธอเคยบอกว่าชอบมาก ส่งกลิ่นหอมอบอวลมาถึงที่ผมยืนอยู่ ผมสูดดมเข้าไปถึงหัวใจ พร้อมกับเก็บความหอมนั้นไว้ในใจ ต่อไปผมอาจจะต้องรดกุหลาบด้วยน้ำตา ใส่ปุ๋ยความอาลัยเดียวดายลงไปแทน ผมจะดูแลกุหลาบรักเหล่านี้ให้ดีที่สุด แม้ว่าอาจจะมีเพียงผมเท่านั้นที่ได้ชื่นชมเพียงลำพัง 

เจ็บ.... อย่างมีความสุข

ทุกข์.... อย่างไม่ทรมาน

ร้าวราน.... แต่ยอมทน

เพื่อคน..... ที่รัก... ทั้งสองคน 

หมายเหตุ มีแก้ไขคำผิดนะคะ จาก ร้าวราญ เป็น ร้าวราน

               ขอบคุณ คุณ tungmay ที่แจ้งมาค่ะ (เลยมีคนเม้นท์ตามที่นันท์ เขียนเลย ^^)

02.wma"