~ .. ทุกที่... ที่มีรัก ฉันอยู่ที่นั่น .. ~

มิย. 50..........  .      .           .

เรารู้จักกันเพราะนิสัยที่วุ่นวายของเราเอง

ตัวหนังสือเรียบๆ ง่ายๆ แต่กลับทำให้เราเอาความรู้สึกของตัวเองเข้าไปผูกพันไว้กับเขา

โดยไม่รู้ตัว

แล้วเราก็คุยกันมาเรื่อยๆ

ความรู้สึกช่วงนั้นมีทั้งความสนุก มีความสุข ที่ได้โต้ตอบกันไปมาด้วยตัวหนังสือ

ทั้งคุยกันสองคนผ่านเครื่องมือสื่อสารของเว็บ และคุยกันในทู้สนทนารวมกับเพื่อนๆ

เขาจะคิดกับเราอย่างไร เราไม่รู้

แต่สำหรับเราเขาเป็นดังเพื่อนที่คุยเล่นกันอย่างสนุกสนานและเป็นดังพี่ที่คอยดุ

ว่ากล่าวเมื่อเห็นเราทำสิ่งที่ไม่สมควร

ทีละเล็กทีละน้อยในแต่ละวัน มันทำให้เรายิ่งผูกพันมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่มีใครคิดหรอกว่า เวลาได้ผ่านไปเร็วแค่ไหน  

กพ. 51........  .     .          .

ครึ่งปี ยาวนานสำหรับใครหลายๆ คน แต่สำหรับเราทำไมมันช่างสั้นเหลือเกิน

เรารับฟังเรื่องราวของเขาด้วยอาการช็อก เขา....  .  เขารู้เวลาสำหรับตัวเขาเอง

เราคิดอะไรไม่ออก มันตื้อไปหมด สมองสั่งแต่คำว่า ไม่จริง ไม่จริง ................ 

เราหลอกตัวเองมาตลอดเวลาตั้งแต่ที่ทราบ พยายามทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม

ในเวลาที่คุยกับเขาและเพื่อนรอบข้าง แต่ความรู้สึกข้างในกลับบอกตัวเองตลอดเวลา

ว่าไม่ใช่ 

ทุกวัน..... ...  ....  .         .  

เราจะคิดว่า เขาจะเป็นอย่างไร จะทานอิ่ม นอนหลับได้สักกี่ชั่วโมง แข็งแรงดีไหม

จะกังวลใจมากมายเพียงใดกับเรื่องของเขาเอง

แม้.. . ..  .    .       

จะเป็นอย่างนั้นเราก็ยังเห็นแก่ตัวนำเรื่องไร้สาระของตัวเองไปให้เขาต้องรกสมอง

มากขึ้นไปอีก 

เมย. 51

ครั้งนี้ .....  ...    ..       .

เขาบรรยายถึงความรู้สึกของเขาเอง ความวิตก ความห่วงกังวลของเขาที่เขามีต่อสิ่ง

ที่สำคัญยิ่งสำหรับเขา เรายิ่งปวดใจ เหลือเวลาอีกเท่าไรที่เราจะได้คุยกัน 

ทำไมเราต้องมาพบกัน ผูกพันกัน แล้วจากกัน... . .  .

หากย้อนเวลากลับไปได้ ณ วันที่เราได้รู้จักกัน และถึงแม้ในวันนั้นเราจะรู้ว่าจะมีวันนี้

เราก็ยังเลือกที่จะรู้จักเขาอยู่ดี

เลือก... .

แม้รู้ว่า...  .  วันนี้เราจะรู้สึกเช่นไร 

เขาเคยบอกเราว่า

เราต้องเป็นมิตรที่ดีกับคนที่เข้ามาอ่านบล็อก อย่าใช้บล็อกเป็นเครื่องมือทำอะไรตามใจ

ตนเอง ต้องนรู้จักควบคุมอารมณ์ อย่าทำให้เพื่อนๆ ที่เข้ามาอ่านต้องอารมณ์ไม่ดีตามเรา

ไปด้วย... . .

เราสัญญาว่า ต่อไปแต่ละ Entry ของเรา จะเขียนแต่สิ่งที่ทำให้คนอ่านอารมณ์ดี

หรืออย่างน้อยเขาจะไม่มีอารมณ์ขุ่นข้องหมองใจกลับไป

แต่... . .  .

เราอยากให้คุณอยู่ตรวจงานของเราไปเรื่อยๆ  

จะได้ไหม.... .  .    .          .

มันคงเป็นไดอารี่เล่มเดียวที่เราจะบันทึกมันบ่อยๆ 

และอาจจะต้องอ่านมันคนเดียวโดยไม่มีคุณก็ตาม..  .    ..        .         .            .

คำสัญญา - อินโดจีน

ก่อนจากกัน...ขอสัญญา

ฝากประทับตรึงตรา จนกว่า จะพบกันใหม่

โบกมืออำลา สัญญาด้วยหัวใจ

เพราะความรัก ติดตรึงห่วงใย

ด้วยใจ ผูกพันมั่นคง...