~ .. ทุกที่... ที่มีรัก ฉันอยู่ที่นั่น .. ~

อยู่แต่ในห้องนี้ที่สีขาว

เพราะกลัวความปวดร้าวและสับสน

หลบลำพังหลังกำแพงแห่งตัวตน

หวังจะพ้นจากภัยที่กรายมา 

คงมีแต่ห้องนี้ที่สีขาว

ภายนอกหนาวหวั่นกลัวตัวผวา

มีแต่ความดำหม่นปนน้ำตา

ที่หยดซ้ำอุราคราทุกข์ใจ

ถึงกำแพงแห่งนี้เป็นสีดำ

ฤาจะทำทับถมเจ้าจมได้

กำแพงหมองเพราะมองจากข้างใน

ก้าวออกไปจะเห็นเป็นสี..   .   ..

                                                   By ploypee.exteen.com

เพราะใจติดจึงคิดกลัวไปต่างๆ นานา

ก้าวพ้นมาเมื่อไร โลกทั้งใบก็จะเป็นของเรา 

คล้ายๆ ว่าตอนนี้... .

จะมีหลายคนที่กำลังสับสน หวั่นกลัวและไม่ยอมรับ

แต่ทุกสิ่ง ล้วนเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ตามสภาพตัวตนของตัวมันเอง 

กลัว.. . ใช่ว่าจะไม่เกิด

ไม่กลัว.. . ใช่ว่าจะเกิด 

เพียงอย่ากลัวที่จะเกิด

เมื่อยอมรับได้..  .   ไม่ว่าอะไรมันก็แค่เรื่องจิ๊บๆ เท่านั้นเอง

ขออนุญาตและขอขอบคุณเจ้าของลิขสิทธิ์ภาพและเพลงที่นำมาลงนะคะ

ปล   เพลงนี้เพราะนะ ว่ามั๊ย ^^

      (เกิดไม่ทันกันอีกละสิ เบื่อจริงเด็กพวกนี้ เกิดช้าจริงๆ ^^)

~ o ~  ห้องสีขาว  ~ o ~

ศิลปิน  Pink  

นอกหน้าต่างทุกอย่างสับสน มีผู้คนเขาเดินมากมาย
หลากหลายชายหญิงที่อิงคู่กัน มองด้วยความปวดร้าว
โธ่สาวเจ้ามีกำแพงกั้นทุกวันทุกคืนร้องไห้ลำพัง

ห้องนั้นสีขาว แต่สาวเจ้าชุดดำ ชอกช้ำระกำอยู่เพียงผู้เดียว
ทำผิดใดหนาจะหามีใครข้องเกี่ยว เปล่าเปลี่ยว
เหลียวมองลอดช่องประตู
ในหน้าต่างทุกอย่างเงียบเหงา มองเห็นสาว ซ่อนหน้าหดหู่
อยากรู้คู่รักเธออยู่ที่ใด กรรมที่เกิดเป็นหญิง
เขาเชยชมแล้วทิ้งเจ้าไปฝากไว้ ความทุกข์กับเวทนา

ห้องนั้นสีขาว แต่สาวเจ้าชุดดำคืนค่ำ ดื่มด่ำกับหยาดน้ำตา
นั่นคือครั้งสุดท้ายพรุ่งนี้ไปใครจะเห็นหน้า
หากสาวฆ่าตัวตายไปเมื่อคืน

ห้องนั้นสีขาวแต่โลกเราไม่ใช่ โหดร้าย น่ารักมีอยู่คู่กัน
แม้ถ้าเธอกล้าหาญ บุกฝ่าฟันปีนกำแพงกั้น
ทุกวันสาวเจ้าจะพบเพื่อนร่วมทาง