ทำไมมีแต่สีชมพู !!
posted on 12 Dec 2008 23:48 by ploypee
สายวันหนึ่ง.. .
งานก็กำลังยุ่ง ยุ๊ง ยุ่ง เอกสารกองอยู่เต็มโต๊ะ ขณะกำลังรับสายลูกค้า
... . .
ดอกกุหลาบสีแดงดอกกำลังงามห่อด้วยพลาสติกสีใสถูกยื่นมาตรงหน้า
ฉันมองตามดอกไม้ไล่ไปจนถึงใบหน้าของคนที่ยื่นส่งให้
เห็นสายตายิ้มๆ “ผมเอาดอกกุหลาบมาฝากคุณครับ”
“เฮ๊ย!! ไร หว่า?” คิดในใจ จังหวะหัวใจตอนนี้ดูเพี้ยนๆ ชอบกล พอวางสายลูกค้า
“อะไรคะ”
“ของฝากครับ”
“ใครให้คุณ... มาหรือคะ”
“เปล่า ผมซื้อมาฝากคุณจริงๆ”
ฉันมองหน้าเขาแบบไม่เชื่อถือ เพราะเป็นลักษณะปกติของเซลอยู่แล้ว เขาพยักหน้า
“รับสิ” ฉันก็รับมาแบบงงๆ
“พอดีตอนนั่งกินข้าว มีคนพิการตาบอดเขามาขายในร้าน ไม่มีใครซื้อ ผมเลยซื้อมา
ซื้อแล้วไม่รู้จะเอาไปทำอะไร เลยนึกถึงคุณขึ้นมา เอาไปเถอะ มันไม่เหมาะกับผมหรอก”
แล้วเขาก็หัวเราะ “ตรูว่าแล้ว !!”
“แล้ว ตกลงสินค้าโปรเจคนี้จะนัดส่งลูกค้าเมื่อไรคะ ... . ?” ฉันกลับไปคุยเรื่องงานต่อ
เขายิ่งทำหน้าขำๆ เพราะคุยกับฉันไม่มีอะไรนอกจากเรื่องงาน
เย็นวันนั้น.. . .
หลังจากนั่งเรือข้ามฟากมาอีกฝั่งหนึ่งเพื่อต่อรถกลับบ้าน
ตรงท่าเรือวันนี้ มีของขายเยอะเป็นพิเศษฉันเดินแวะร้านนั้นร้านนี้ด้วยอารมณ์เอ็นจอยยิ่ง
รุ่งเช้าพอเดินเข้าออฟฟิสฉันรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษเพราะคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวานมาตลอดทาง
“วันนี้สงสัยเพราะแม่บ้านอารมณ์ดี ยิ้มทักทายเราแต่เช้าเลย” คิดในใจแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร
มาก ปกติของแกก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวหงุดหงุดเป็นประจำอยู่แล้ว แปลกใจที่เช้านี้ เพื่อนๆ ในออฟฟิส
ต่างดูอารมณ์ดียิ้มแย้มแจ่มใสทุกคนเมื่อคุยกับฉัน มันยิ่งทำให้ฉันอารมณ์ดี ฉันเห็นอะไรดูเป็น
สีชมพูไปหมดตั้งแต่เช้าแล้ว
วันนี้ต้องทำรายงานส่งเจ้านายเพื่อนำไปประชุม
พอเริ่มพิมพ์รายงานฉันก็เริ่มหงุดหงิด ตัวเลขที่ต้องเน้นสีให้เป็นสีเข้มเพื่อบอกความสำคัญ
ปกติหัวหน้าจะชอบให้ใช้สีที่ออกโทนขลึมๆ เพราะมันจะดูสบายตาหน่อย
แต่รายงานของฉันมันออกโทนสีชมพูเป็นส่วนใหญ่ เปลี่ยนสีก็แล้ว ทำตัวเข้มก็แล้ว มันก็ยัง
ไม่ได้ดังใจ ฉันเริ่มออกอาการ “เป็นไรฟร๊ะ !! ยิ่งรีบๆ อยู่” เสียงบ่นหงุงหงิงเริ่มดังเป็นระยะๆ
“เป็นอะไร หงุดหงิดแต่เช้าเลย เมื่อกี้ยังดูอารมณ์ดีอยู่เลยนินา?” พี่ที่นั่งข้างๆ หันมาถาม
“ก็รายงานวันนี้นะสิ ทำไมวันนี้สีมันออกมาเป็นแบบนี้ล่ะ หรือหมึกบางสีมันหมดน่ะ”
ฉันตอบออกไป
“ก็แล้วต้องการให้เป็นสีอะไรล่ะ?” พี่เขาทำหน้างงๆ
“สีออกเทาๆ เหมือนที่เคยทำนั่นแระ” พี่ยิ่งทำหน้างงหนักขึ้นกว่าเดิม
“แล้วเห็นเป็นสีอะไร?” ฉันเหลือบมองหน้าเขาแถมค้อนให้วงหนึ่ง
“สีชมพู น่ะสิ” ฉันหงุดหงิดที่ถูกเซ้าซี้ แต่พี่เขาทำหน้ากลั้นยิ้ม
“แล้วไม่ชอบสีชมพูหรอ?”
“ไม่ชอบ หวานแหววซะขนาดนั้น”
“ไม่ชอบจริงๆ หรอ?”
“ก็เออ สิ จะถามทำไมเนี่ย” ฉันหงุดหงิดหนักกว่าเดิม คราวนี้ พี่เขาหัวเราะเหมือนกลั้นไม่อยู่
“ไม่ชอบแล้วทำไมถึงเลือกสีนี้ล่ะ?”
“เลือกสีชมพูที่ไหน ฉันเลือกสีเทาต่างหาก เนี่ยดูสิทำไมวันนี้มันไม่มีสีเทา” ฉันชี้ที่หน้าจอคอมฯ
พี่ยังขำไม่เลิก
“ไม่ช่ายยย พี่หมายถึงไอ้เนี่ย” พี่เขาหัวเราะแล้วเอื้อมมือมาถอดแว่นตาที่ฉันใส่อยู่ออก
“ไม่ชอบ แล้วทำไม เลือกสีนี้มา หวานซ๊า” แล้วยื่นแว่นตาของฉันมาให้ดูตรงหน้า
“เฮ๊ย !! อะไร ทำไมมันเป็นสีนี้ล่ะ?” ฉันงงหนักกว่าเดิม
“ไม่รู้โว๊ย!! 555+”
“เมื่อวานตอนที่เลือกมันไม่ใช่สีนี้นี่?” รำพึงด้วยความมึนงง
ฉันนึกถึงตอนที่เลือกแว่นตา ร้านนั้นถึงแสงไฟมันไม่ค่อยสว่างออกเป็นสีนวลๆ แต่ฉันมั่นใจ
ว่าเลือกสีน้ำตาลอ่อนๆ ไว้ แต่ตอนจ่ายเงินไม่ได้ดูว่าเขาหยิบอันไหนส่งให้ พอเช้าก็ออกจากบ้าน
มาตั้งแต่ยังไม่สว่างไม่ทันมองอะไร หยิบแว่นจากซองที่ซื้อมาก็ใส่เลย
มิน่า.. . วันนี้มีแต่คนมองด้วยสายตาแปลกๆ โอ๊ย!! ไม่อยากจะคิดเลย
“ทำไมเป็นแบบนี้(วะ) ฟร๊ะ!! แล้วตรูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”
เหลียวไปมอง กุหลาบดอกนั้นยังเสียบอยู่ในกล่องเสียบปากกาข้างจอคอมพิวเตอร์.. .
ประสบการณ์ของใครบางคน ^^
เราคงต้องเป็นแฟนกัน
ศิลปิน : พั้นช์ วรกาญจน์ โรจนวัชร
อัลบั้ม : ผู้หญิงตาดำๆ
นันนานันนาว
นันนานั้นนานันนาว
นานานันนานันนาว
นันนาน้านานานาว...
อยู่ตัวคนเดียว ไม่เคยข้องเกี่ยวกับใคร
ก็แสนจะสุขสบายตามใจตัวเองไว้.. ก่อน
อยากเที่ยวก็ไป ไม่ไหวก็กลับมานอน
ไม่เคยเป็นเดือดเป็นร้อนจนได้มาพบกับเธอ
ทำไมไม่รู้แต่รู้ว่าอยากใกล้ชิด
หัวใจมันเริ่มออกฤทธิ์ ชอบคิดอะไรเพ้อเจ้อ
เพิ่งเจอเมื่อกี้ก็ยังจะโทรถึงเธอ
เข้านอนก็ยังจะเพ้อคิดถึงเรื่องเธอเรื่อยไป
ต้องส่องกระจกแต่เช้า ทุกวัน
ยืนหมุนมันอยู่อย่างนั้น เพื่อความมั่นใจ
อยากทำตัวเองให้ดูดี ให้เธอชื่นใจ
เป็น.. อะไรที่มันไม่.. เคย
แต่เป็นไปแล้ว แล้วคงจะหยุดไม่ไหว
แล้วเธอหละเคยบ้างไหมอาการเหมือนกันไหมเธอ
ถ้าหากเธอนั้น ก็เป็นเหมือนกันเสมอ
สรุปว่าฉันกับเธอเราคงต้องเป็นแฟนกัน
แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..
#1 By ความรักสร้างฉัน on 2008-12-13 00:13