~ .. ทุกที่... ที่มีรัก ฉันอยู่ที่นั่น .. ~

 Auto play..

(เครดิตภาพ)

ตุ๊กตา ไร้แขน แสนน่ารัก

เจ้าสู้นัก ถูกผลักล้ม ฤ จมหาย

ล้มแล้วลุก ได้ทุกครั้ง ดั่งท้าทาย

ผลักจนหน่าย ท้ายพ่ายแพ้ แก่ตุ๊กตา

ตุ๊กตาล้มลุก เพียงใช้ปลายนิ้วจิ้มเบาๆ ตุ๊กตาก็เอียงไปตามแรงผลักแล้วก็คืนตัวกลับมาโยกซ้ายโยกขวา ช้าลงๆ ๆ .. .  จนกลับมาตั้งตรงได้ดังเดิม 

คิดย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่เรายังเป็นเด็ก การหัดเดินไม่ใช่เรื่องง่ายเราไม่สามารถเดินเป็นได้ภายในแค่ข้ามวัน เราเพียรหัดเดินอยู่นานเท่าไรเราจึงเดินได้ เราเดินอยู่นานเท่าไรเราจึงวิ่งได้ .. .  . เราจำไม่ได้ 

ครั้งที่เรายังเด็กเราไม่กลัวที่จะล้ม เพียงสองมือที่คุ้นเคยอ้ารออยู่เราก็พยายามทรงตัวแล้วโถมแรงพุ่งตรงไปข้างหน้ายามที่เสียหลักล้มลงก่อนที่สองมืออันอบอุ่นจะเอื้อมคว้าร่างน้อยๆ ไว้ทัน เราร้องไห้ด้วยความตะหนกตื่นกลัว ครั้นพอได้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นกับเสียงปลอบประโลมนุ่มๆ เราก็ลืมความกลัวนั้นไปสิ้น

                                      (เครดิต)

เรากลับมาเริ่มต้นเดินใหม่ อีกครั้ง ๆ ๆ ...  จนเราเดินได้  กว่าเราจะเดินได้เราล้มไปกี่ครั้ง? เราจำความเป็นนักสู้ของเราเมื่อครั้งเป็นเด็กไม่ได้แล้ว 

พอเราเติบโตจนเดินตรงได้อย่างสง่างาม บางครั้งเรากลับกลัวว่าเราจะล้ม พอล้มแล้วเราก็กลัวที่จะลุกขึ้น พอลุกได้เราก็ไม่มั่นใจที่จะเดินต่อ? 

เราไม่ได้กลัวที่จะกระทำ แต่เรากลัวผลที่เกิดจากการกระทำนั้น?  

หากวันนี้เราเสียหลักหรือหมดแรงล้มลง

พรุ่งนี้เราจะยังคงนอนอยู่ที่เดิมอยู่ไหม?  

ไม่สำคัญหรอกว่าเราจะล้มสักกี่ครั้งหากว่าครั้งนั้นยากเกินกว่าที่จะระวัง

สำคัญอยู่ที่ว่าทุกครั้งที่เราล้ม เราต้องลุกขึ้นใหม่ให้ได้  

อยากให้เธอได้ลุกขึ้นมาโดยไวแล้วก้าวต่อไปเสียจริง

หยุดเสียน้ำตาเสียทีเถิด.. .  น้องสาว

ฤดูที่แตกต่าง - บอย โกสิยะพงศ์