~ .. ทุกที่... ที่มีรัก ฉันอยู่ที่นั่น .. ~

ไม่มีอำนาจใดในโลกหล้า
ผู้ปกครองต่างมาแล้วสาบสูญ
ไม่มีใครล้ำเลิศน่าเทิดทูน
ประชาชนสมบูรณ์-นิรันดร์ไป
เมื่อยืนหยัดต่อสู้ผู้กดขี่
ประชาชนย่อมมีชีวิตใหม่
เมื่อท้องฟ้าสีทองผ่องอำไพ
ประชาชนย่อมเป็นใหญ่ในแผ่นดิน

...................................................................................................................................................

วิสา คัญทัพ. เราจะฝ่าข้ามไป. พิมพ์ครั้งที่ ๒ . สำนักพิมพ์พิราบ, ๒๕๑๗, หน้า ๑๙-๒๐

ต่อจากเอนทรี่ที่แล้ว 

8 เม.ย. 2552   เวลา 8 นาฬิกากว่าๆ

ฉัน แม่ และพี่สาว ไปถึงบริเวณทางเข้าไปสู่หน้าเวทีปราศัยที่จัดอยู่หน้าทำเนียบรัฐบาล เห็นคนเสื้อแดงกลุ่มหนึ่งหลายร้อยคนกำลังตั้งขบวนจะเคลื่อนย้ายไปหน้าบ้านสี่เสาเทเวศน์ แม่ถามฉันว่าจะไปกับเขาไหม? ฉันกลัวแม่เดินไม่ไหวจึงพาไปนั่งฟังปราศัยที่หน้าเวทีแทน ช่วงนั้นยังมีพอมีพื้นที่ว่างในเต้นท์อยู่บ้าง น้าผู้หญิงสองสามคนขยับแบ่งพื้นที่ให้ด้วยรอยยิ้ม 

การปราศัยบนเวทีวันนี้เป็นไปด้วยความคึกคัก ทั้งแกนนำที่ผลัดเปลี่ยนกันขึ้นเวทีและผู้เข้าร่วมชุมนุมดูจะตื่นเต้นทุกครั้งที่มีการประกาศว่า “ขณะนี้ ขบวนพี่น้องเสื้อแดงจากจังหวัด... มาถึงแล้วจำนวน... คัน”  และ “ขณะนี้ พี่น้องเสื้อแดง จังหวัด... ที่มาไม่ได้ ได้ไปรวมกันที่หน้าศาลากลางแล้วจำนวน... คน” โดยจะประกาศจำนวนผู้เข้าร่วมชุมนุมสลับกับการปราศัยของแกนนำ 

จนเมื่อเวลา 10 นาฬิกากว่า แกนนำประกาศว่ายอดผู้เข้าร่วมชุมนุมเกินแสนคนแล้วเสียงไชโย หัวใจตบ ตีนตบ ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง รายการบนเวทีดำเนินไปเรื่อยๆ จนถึงประมาณเที่ยงแกนนำบนเวทีประกาศยอดผู้ร่วมชุมนุมเกินสองแสนคนแล้วเสียงเฮโลยิ่งดังกว่าเดิม แกนนำประกาศขอรับบริจาคน้ำ อาหารเป็นระยะ เนื่องจากผู้ชุมนุมมาชุมนุมกันมากเกิน โรงครัวที่มีอยู่ทำอาหารไม่ทันกับปริมาณคนที่มา หลายคนเริ่มหิวรวมถึงตัวฉันด้วย ฉันจึงเดินออกไปหาซื้ออาหารมาทานเอง การแทรกตัวเดินไปท่านกลางคนที่นั่งหัวเข่าเกยกันอยู่เต็มพื้นที่ลำบากมิใช่น้อย 

รายการต่างๆ ดำเนินไปเรื่อยๆ จนแกนนำขึ้นมาประกาศว่าบัดนี้เราพร้อมแล้ว พี่น้องที่ร่วมชุมนุมกับเราทั้งหมดกว่าห้าแสนคนแล้ว (การชุมนุมวันนี้กระจายไปสามที่คือ บริเวณรอบทำเนียบรัฐบาล บริเวณพระบรมรูปทรงม้า บริเวณหน้าบ้านสี่เสาเทเวศน์ และที่ชุมนุมกัน ณ ศาลากลางตามต่างจังหวัด) แล้วเวลา 16.00 น. แกนนำก็จัดแถลงการณ์ฉบับที่ 1 โดย นายวีระ มุสิกพงศ์ มีเนื้อหาว่า  

“กลุ่มเสื้อแดงขอเรียกร้องให้ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ประธานองคมนตรีและรัฐบุรุษ พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ และนายชาญชัย ลิขิตจิตถะ องคมนตรี ต้องพิจารณาตัวเอง ด้วยการลาออกจากตำแหน่งองคมนตรี เพื่อความบริสุทธิ์ผ่องแผ้วของสถาบันองคมนตรี และนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ต้องลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ซึ่งทั้งสองข้อต้องเกิดขึ้นในทันทีโดยไม่มีเงื่อนไข และในการบริหารราชการแผ่นดินต้องดำเนินไปตามครรลองของระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข การปรับปรุงใด ๆ ให้ดีขึ้น ตามหลักสากล ต้องมีการปรึกษาหารือกัน ระหว่างนักประชาธิปไตย ผู้มีประวัติและพฤติกรรม เชิดชูระบอบประชาธิปไตยเป็นที่ประจักษ์” 

จบการปราศัยด้วยเสียงไชโยเกรียวกราวเช่นเคย แกนนำบอกว่าหลังจากการประกาศแถลงการณ์ เราจะให้เวลารัฐบาลและองคมนตรี 24 ชั่วโมง ขอให้พี่น้องเสื้อแดงรอคอยอย่างอดทน ฉันอยู่ฟังปราศัยจนเวลาเกือบ 18 นาฬิกา รู้สึกเพลียเพราะคืนก่อนฉันเคลียร์งานเมลส่งบริษัทเสร็จเกือบ 3 นาฬิกาของวันที่ 8 เม.ย. เพราะลางานมาชุมนุม จึงชวนกันกลับบ้าน อย่างไรก็ดีการชุมนุมในวันที่ 8 เม.ย. เป็นไปด้วยความสงบเรียบร้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันสนับสนุนเพราะเป็นวิถีทางการแสดงออกอย่างที่ควรจะเป็น 

กลับมาถึงบ้านก็ดูการถ่ายทอดการชุมนุมผ่านสถานี D-Sation ต่อถึงเที่ยงคืนก็เข้านอน  

9 เม.ย. 2552

วันนี้ฉันอยู่บ้าน ลางานไว้สองวันเพราะอยากรอดูท่าทีของรัฐบาลคุณอภิสิทธิ์ ว่าจะมีปฏิกริยาอย่างไรต่อข้อเรียกร้องของผู้ชุมนุมที่มารวมตัวกันเรียกขอให้คุณอภิสิทธิ์ลาออก รวมกับข้อเรียกร้องเดิมคือการยุบสภาแล้วเลือกตั้งใหม่

แกนนำเสื้อแดงประกาศแถลงการณ์ฉบับที่ 2 ไม่ยอมรับสถานะรัฐบาล 

“เมื่อเวลา 17.10 น. วันนี้ (9 เม.ย.) นายวีระ มุสิกพงศ์ แกนนำกลุ่มคนเสื้อแดง ได้ขึ้นเวทีบริเวณหน้าทำเนียบรัฐบาล อ่านแถลงการณ์ฉบับที่ 2 ระบุว่า ตามที่มวลมหาประชาชนคนเสื้อแดงได้มาชุมนุมบริเวณรอบทำเนียบรัฐบาล ถนนราชดำเนินนอก ถนนศรีอยุธยา และได้ออกแถลงการณ์ฉบับที่ 1 เมื่อวันที่ 8 เม.ย. ที่ผ่านมา เรียกร้อง 3 ประการ แต่ปรากฏว่าไม่ได้รับการตอบสนอง บัดนี้มหาประชาชนคนเสื้อแดงจะยืนยันเจตจำนงอีกครั้ง ด้วยการประกาศมาตรการต่อไปนี้

1. ประชาชนจะไม่ยอมรับสถานะรัฐบาลที่มีนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เป็นนายกรัฐมนตรี อีกต่อไปไม่ว่าด้านนิตินัยหรือพฤตินัย

2. การกระทำใด ๆ ของมวลชนคนเสื้อแดงต่อไปนี้ ถือเป็นการทำหน้าที่ของพลเมืองในการใช้สิทธิอันชอบธรรมที่จะต่อต้านรัฐบาลที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เฉกเช่นเจ้าของทรัพย์สินมีสิทธิ์ต่อการปกป้องทรัพย์ทุกประการ และ

3. ข้อเรียกร้องตามแถลงการณ์ฉบับที่ 1 ยังดำรงอยู่” 

วันที่ 9 เม.ย. นี้ เริ่มมีการกดดันรัฐบาลคุณอภิสิทธิ์ ด้วยการปิดกั้นการจราจรตามจุดต่างๆ ในกรุงเทพฯ  

“ผู้สื่อข่าวรายงานว่า วันนี้(9 เม.ย.) กลุ่มผู้ชุมนุมแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ(นปช.) ได้ดาวกระจายปิดการจราจรเพิ่มเติม ประกอบด้วย บริเวณสามแยกพระโขนง ถนนสุขุมวิท, แยกพญาไท, ใต้ทางด่วนดินแดน, แยกโรงกรองน้ำ พหลโยธิน 2, แยกศรีอยุธยา, หน้าสถานีโทรทัศน์แห่งชาติ ถนนวิภาวดีคู่ขนาน รวมถึงบริเวณอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ตั้งแต่แยกคอกวัว ถนนพระราม 4 และ ถนนสุขุมวิท”

คืนวันที่ 9 เม.ย. คุณอภิสิทธิ์ชี้แจงผ่านสถานีโทรทัศน์เอ็นบีที(ช่อง 11) เนื้อหาโดยรวมคือประกาศปฏิเสธข้อเรียกร้องของแกนนำเสื้อแดงทั้งหมด และพร้อมจะโต้ตอบกลับกลุ่มเสื้อแดงด้วยการบังคับใช้กฏหมาย อีกทั้งประกาศให้วันที่ 10 เมษายน 2552  เป็นวันหยุดราชการ (รายละเอียดตามลิงค์ที่แนบมา) 

จากถ้อยคำของคุณอภิสิทธิ์ ก็ชวนให้คิดได้ว่าถ้าเลือกใช้ความรุนแรงอาจใช้กำลังสลายกลุ่มผู้ชุมนุมได้ หลังฟังคุณอภิสิทธิ์ชี้แจงสักครู่ฉันก็ไปฟังเวทีปราศัยของแกนนำเสื้อแดงต่อ พร้อมกับคุยกันในครอบครัว ที่จริงฉันตั้งใจว่าถ้าการชุมนุมอย่างสงบสันติวิธียังมีอยู่และกลุ่มผู้ชุมนุมยังไม่อาจประสพผลสำเร็จตามวัตถุประสงค์ช่วงวันหยุดสงกรานต์จะไปร่วมชุมนุมต่อ ช่วงนั้นคุณนัฐวุฒิ ขึ้นมาปราศัยว่าแกนนำประชุมกันเลือกใช้วิธีปิดการจราจรด้วยความจำใจและเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่ากันแต่ว่าจำเป็น 

การที่แกนนำเลือกใช้ความเดือดร้อนของประชาชนมาเป็นเงื่อนไขเพื่อกดดันคุณอภิสิทธิ์ให้ลาออกจากตำแหน่ง ตรงนี้ฉันไม่สนับสนุนและไม่เห็นด้วย แม้จะอ้างว่าเสียหายน้อยกว่าครั้งพันธมิตรทำก็ตาม การเคารพสิทธิซึ่งกันและกันยังเป็นสิ่งสำคัญในความคิดของฉัน เรื่องการไปร่วมชุมนุมจึงยุติลงชั่วคราวรอดูสถานการณ์ต่อไป 

วันหยุดสงกรานต์ยาวหลายวันนี้ฉันจึงต้องนอนดูทีวีอยู่บ้านด้วยไม่ได้เตรียมการจะไปไหน  

ปล   ยังคงไม่ยอมรับการขึ้นเป็นผู้นำรัฐบาลของคุณอภิสิทธิ์           

สิบสี่ตุลา

ครบรอบปี-สิบสี่ตุลา
ประชาชนถ้วนหน้า-ก็ร่ำไห้
ดวงวิญญาณวีรชนอยู่หนใด
วันนี้ร้อยมาลัย-มาบูชา
มโหรีจะโหมโรงเป็นระลอก
มหกรรมในนอก-จะแน่นหนา
และผู้คนทุกชนชาติจะยาตรา
โปรยมาลา-จุดธูปคลุ้ง-ทุ่งพระเมรุ

ครบรอบปี-สิบสี่ตุลา
ราชดำเนินเลือดทาปรากฏเด่น
วีรกรรมอาชีวะที่กะเกณฑ์
ก็หนุนเนื่องเนืองเห็นเป็นประจำ
รอยเลือดแลกเลือดเดือดพล่าน
อาจหาญโหมรุก-บุกกระหน่ำ
สามัคคีมิตรสหาย-ออกร่ายรำ
มุ่งนำประชาธิปไตยหมายทุน

ไม่มีอำนาจใดในโลกหล้า
ผู้ปกครองต่างมาแล้วสาบสูญ
ไม่มีใครล้ำเลิศน่าเทิดทูน
ประชาชนสมบูรณ์-นิรันดร์ไป
เมื่อยืนหยัดต่อสู้ผู้กดขี่
ประชาชนย่อมมีชีวิตใหม่
เมื่อท้องฟ้าสีทองผ่องอำไพ
ประชาชนย่อมเป็นใหญ่ในแผ่นดิน

วิสา คัญทัพ. เราจะฝ่าข้ามไป. พิมพ์ครั้งที่ ๒ . สำนักพิมพ์พิราบ, ๒๕๑๗, หน้า ๑๙-๒๐